دينىشان را اقامه مىكردند ؛ نسلى از نسل ديگر ارث مىبردند تا به زمان عدنان بن ادد ( جد اعلاى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم رسيد ، مدت طولانى بر آنها گذشت و دلهايشان را قساوت گرفت و فاسد شدند و در دينشان بدعت‌ها به وجود آوردند و بعضى بعض ديگر را بيرون كردند . بعضى از آنها پى معيشت خود رفتند و بعضى از اينكه راضى به جنگ و قتل نبودند بيرون رفتند در حالى كه چيزهاى زيادى از امور دين حنيف ( دين ابراهيم عليه السلام ) را در دست داشتند از قبيل تحريم مادران و دختران و آنچه را كه خدا در نكاح حرام كرده است جز اينكه آنها نكاح زن پدر و دختر خواهر و جمع بين دو خواهر را حلال مىشمردند . و در دستشان حج و تلبيه و غسل جنابت را داشتند جز اينكه در تلبيه و حجّ خود شرك را وارد كرده بودند . بين زمان اسماعيل و عدنان بن ادد ، موسى عليه السلام بود » . « 1 » حج موسى عليه السلام 1 - محمّد بن يعقوب ( كلينى ) از ابوبصير نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم كه مىفرمود : « موسى بن عمران ميان هفتاد پيامبر بر سر راه ميان كوههاى ( روحاء ) درحالى كه عباى بلندى بر تن داشت گذر كرد ، مىگفت : لبيّك بنده پسر بنده‌ات ( آمد ) ! » . « 2 » 2 - از جابر به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « موسى عليه السلام از رملهء مصر محرم شد و با احرام به نواحى « روحاء » گذر كرد ، مهار شترش را كه از ليف خرما بود مىكشيد درحالى كه دو عباى هم‌اندازه بر

--> ( 1 ) - كافى : 4 / 210 . ( 2 ) - همان : 4 / 213 .